wie jij ook moge zijn

HET OGENBLIK VAN VERTREK

Het ogenblik dat ik van hier vertrek
is bijna aangebroken, golven van het strand.
Een goede week nog, maar ja, wat is dat, tijd?
En weten jullie dat niet beter, dieper ook
dan ik? Het gindse, gladde water lijkt op stilstand,
eeuwigheid, een spiegelbeeld van hemelkleur
en zonneschijn, een huid over de diepte die
een berg opvangt, een berg weerkaatst.
Is daar misschien de dood, het andere bereik
der werkelijkheid? en hier bij het eenvoudig
praten van het water, regelmatig, speels en
willekeurig, slechts het ogenblik waarin ik ben?
Maar waarom is dat nu zo rijk? Zijn jullie
niet de boden van die laatste zekerheid?


Wilbert Lambrechts,

De Spreuk van Pianello, p.45
Antwerpen 2003
Druk : Jos Brabants
Binding : Bart Casteleyn