OVERBLIJVEN EN LEVEN

Mijn mandaten lopen ten einde,

mijn bergen wenken met paden

die slingerend verdwijnen in bochten.

Daar staat nog een wereld te wachten,

anoniem en net nog op tijd,

de overkant is er altijd bereid.

De uitkijk overstijgt er het eigen leven,

met woorden die wisselen en weven,

met tot geboorte ontgonnen eenzaamheid

het verlies van belang en van spijt.

Wilbert Lambrechts

STREPEN TREKKEN

1.

Ik trek een streep: het is voorbij -

en morgen zijn de wolken lichter,

vriendelijker loopt mijn zwijgend pad. 

En kijk ik naar een kever op het blad,

dan weet ik wat ooit de bedoeling was:

strepen zetten op een blad

en alles komt dan dichter, dichterbij.

Tot nooit nog iets verloren gaat

wat voordien wel losliep en verdwaalde ooit

in een nog dromend leefgetij vooraf.

2.

Het moet toch met een vrouw geweest zijn

dat ik samen was, vooraf en zonder straf?

En durf ik dat ook openlijk te zeggen

wanneer ik straks met jou te samen lig,

nog voor de zomer ergens in het gras?

Het moet met jou geweest zijn dat de winter plots

in stukken brak, in schotsen die elkaar ontweken

en verdreven, in vrede ieder naar zijn kant.

Het moet van ergens in de tijd mij komen

dat ik jou vind vooraf en telkens weervond achteraf.

WILBERT LAMBRECHTS

Vooraf. Gedichten 2013

ZES

Alle nummers in de speeltuin afgewerkt,

de ringen één voor één voor en achterwaarts.

Het water in dan maar, kikker schaar knip,

een vrije sprong, volledig ondergaan en duiken.

Het zwemmen neemt zijn eerste vaart.

Een derde fiets groeit mee met armen, benen,

op stoepen moeten mensen steeds maar uit de weg.

De tanden vallen uit en kiezen dringen binnen

en woorden stromen onbeperkt verhalen door,

totdat het ongezegde strop zit in haar lijf

en lastige momenten in haar komen plots

als onverwachte onweersstormen in een bos.

In armen is de liefkozing dan zoet en kalmte brengt dan

een verhaal, een spelletje tezamen doet ook goed.

Lang leve Astrid Lindgren die in haar boeken leeft

en eeuwig kindertijd aan kinderen hergeeft.

Uit alle namen komen letters voort, de hoofdletters

van eigennamen: ze zet er zeven op een blad.

En tellen gaat ook al in talen die nog staan te wachten: 

van uno, due, tre klimt het op tot sedici.

Ein verflixter Kerl, zegt ze na, want alles merkt ze op

in het gesprek dat mensen dagelijks staan te doen.

Maar allerliefst het spel alleen met poppen

en verkleed, verzonnen in de nabootswerelden

van haar geluk. Vertellingen die niemand ooit verstaat

maar die wel op en omgaan als de zon doet met de dag.

Zij staat dan dansend middenin dat kleine leven.

En stel je dan nog haar vriendinnen voor,

met wie ze spelen moet tot aan het einde van haar leven.

Blijven slapen kan en blijven slapen eeuwig moet. 

De juf is wezenlijk haar leven in de Hazelaar,

ze deelt het spel als oudste van de klas,

geen andere kinderen houden haar bezet,

ze zingt de strofen tot op hun laatste woord.

Ze weet dat papa mama vrienden zijn voorgoed.

Straks naar de circusschool en naar de eerste klas,

maar waarom hebben wij als alle anderen geen tuin?

Hoe heerlijk zou dat zijn.

TENZIJ WEER ACHTERAF

                                        voor Anthony 

Het gaat opeens zo snel op deze weg.

Geen oog dat daarvoor eerder open ging,

geen hand die zacht er tegenin kon gaan,

niemand ontwaarde een begin, een schemering.

Tenzij weer achteraf. De tekenenen

van tegenspoed en moed, van sterk en eenzaam leven

tegen de hellingen, het gedicht van vallen,

het gedicht van opstaan tot aan de weg zo steil bergaf.

De knaap die aan de man zijn licht meegaf.

Het woord dat overblijft uit alle vuren van vooraf.

WILBERT LAMBRECHTS

Vooraf. Nieuwe Gedichten.

VOORAF

Vooraf valt er nog wel iets te zeggen

veel meer dan achteraf.

Wij slaan de weg af naar het graf,

wij lopen ernaar toe in draf.

Vergeten ook geboorte,

alle maten, vele soorten.

En weten wij wel wat wij gaven

en weten wij wel wat wij zagen?

Vooraf valt er nog wel iets te zeggen,

niet meer achteraf.

WILBERT LAMBRECHTS,

VOORAF. Nieuwe gedichten.

IK HIER, JIJ DAAR

zo heb jij daar gelegen in je slaap,

zo traag een wezen in het leven

wie ben jij daar, waar staar je naar

hoe kom je jou langs omwegen ooit tegen

terwijl je benen weg bewegen 

en jij je om- en omdraait in het

verzwegen tegendeel, ik hier en heden,

jij landschap in de regen, een tuin

met hagen door een bos omgeven,

wie woont er daar, aan wie  

ga jij je woorden geven, gordijnen

van de slaap waardoor ik 

schaduwogen slechts gewaar.

de hemel ligt in wolken klaar,

en elke dag en elke nacht 

zo nader naast elkaar, ik hier, jij daar.

WILBERT LAMBRECHTS,

VOORAF. Nieuwe Gedichten.

NOG VOOR DE OCHTEND

Ik lag helaas al wakker
voor het krieken van de dag.

Ik wilde al iets zeggen,
ik wilde al iets doen.

Ik ging toen naar beneden
om te schrijven,

om te schrijven
bij de bronnen van de dag.

Er kwam toen langzaam
iets tot leven, er kwam

iets om en in me stromen,
en toen het licht geworden was

leek het mij heel even
alsof er goud lag in mijn hand.

Ik lag goddank al wakker
voor het krieken van de dag.

Hoe maak ik hem nu af?

Wilbert Lambrechts,
NIEUWE GEDICHTEN.

BEELDVERLANGEN

achter de betekenis
verdwijnen de beelden,
daarom 
doe de betekenis vergeten
en laat leven
de beelden even
opwaarts in alle richtingen
neerwaarts in het bodemloze
horizonten verticaal
en schepen aan de einder
in de lucht

  
verander voortdurend van hand

kom, beelden
ruk het onkruid uit mijn ogen
put fonteinen van zilver en muziek
uit woestijnen, dorheid en dood.

Wilbert Lambrechts

   

HET EERSTE WANDELUUR

Het eerste wandeluur in alle vroegte

is het beste. Overtroffen wordt het

door geen enkel van de lange dag.

De bomen gaan nog op in lanen en in lijnen,

en velden liggen zwijgend in hun werk,

de paden, jong en lonkend, trekken

naar een verre klaarte voor een stil onthaal.

Het gaan verloopt in vrede, van de dageraad

tot aan de avondschemering. En toch, alleen de eerste

luchten blijken niet te wissen achteraf:

daar vlieden grijze, dunne voorgrond-wolken weg,

waarachter witte landen rusten op oneindigheid van blauw.

En ganzen vliegen over dan

zoals wij zouden moeten leven even:

vertragend, lichtgevoelig, ritmisch op en neer,

toch onontkoombaar steeds aanwezig in een doel.

De ruimte nemend, juist terwijl er extra ruimte vrij ontstaat. 

Niets in mijn blik is dan dat ooit erin vergaat.

Wilbert Lambrechts,

1 januari 2013