HET EERSTE WANDELUUR

Het eerste wandeluur in alle vroegte

is het beste. Overtroffen wordt het

door geen enkel van de lange dag.

De bomen gaan nog op in lanen en in lijnen,

en velden liggen zwijgend in hun werk,

de paden, jong en lonkend, trekken

naar een verre klaarte voor een stil onthaal.

Het gaan verloopt in vrede, van de dageraad

tot aan de avondschemering. En toch, alleen de eerste

luchten blijken niet te wissen achteraf:

daar vlieden grijze, dunne voorgrond-wolken weg,

waarachter witte landen rusten op oneindigheid van blauw.

En ganzen vliegen over dan

zoals wij zouden moeten leven even:

vertragend, lichtgevoelig, ritmisch op en neer,

toch onontkoombaar steeds aanwezig in een doel.

De ruimte nemend, juist terwijl er extra ruimte vrij ontstaat. 

Niets in mijn blik is dan dat ooit erin vergaat.

Wilbert Lambrechts,

1 januari 2013