FUGA
Jij verdwijnt in mij.
Zie de hagedissen
langs de paden, rappe jongens die nog
van niets weten, van niets willen en kunnen
weten. Hoe anders de vlinder die op een
warme steen zich in de zon wil spreiden
en van zijn zwarte, rood met wit gestipte vleugelvlakken
geniet. Wie weet, weet hij, wie weet, maar hij
betekent niets. Zie hem in de wind, hij
ontgaat sprongsgewijs in het luchtige zichzelf
dan, wat zou hij dan nog weten, wat zou
hij dan nog willen zijn.
De schapen echter
stonden gisterenavond alleen te grazen in de wei,
in een groepje wel, maar toch alleen, en één,
misschien een gevoelige kerel, de gevoeligste van hen,
uitte zijn klacht in onafwendbaar, onmiskenbaar
geblaat, avondstondgeblaat. Alsof hij
wist wat hem al sinds de moederschoot was ontgaan.
De anderen deelden zijn verdriet, neerwaarts kijkend
in het gras door hun wollige gedaante.
Anders, geheel anders
het concert der honden. Niet de rondlopende
rakker op het strand, hij zwijgt en loopt een eind,
onwetende hondensport. Maar zij die aan de ketting
een ronde baan moeten graven in het zand,
zonder dat het ooit iets oplevert:
steeds stijgt hun razernij, steeds meer, tot in de scherpte
van hun tanden, in de machteloosheid hunner klauwen
alsof eens een rekening zal worden gepresenteerd.
Ons stijgt het naar de keel al willen wij alleen
de weg vinden verder in het bos, waar wij alleen
een uurtje willen zijn. Nergens in de wereld
zo een intimiteit, zo een stemming als tussen bomen
waardoor de eeuwen een smal pad
kronkelend hebben gegraven, een veelzeggend
zwijgend teken van de doden, de onbereikbaren
die ons liefhebben nochtans.
Jij verdwijnt in mij...
En ik doe daarom iets met de woorden
die nu komen. Jij verdwijnt in mij...
Van waar ben jij gekomen? Waarvan leefde jij
in mij? Een veld zie ik, daarachter nog
een boomgaard en bloemen ginder ver,
misschien bereiken wij de moestuin nog.
Misschien.
Wilbert Lambrechts, WIE JIJ OOK MOGE ZIJN, p.6-7 Berchem, 2000. Cassette Bart Casteleyn.
Bart Casteleyn, ambachtelijk boekbinder, stierf op 29 juli jl., 52 jaar oud.
Jij verdwijnt in mij.
Zie de hagedissen
langs de paden, rappe jongens die nog
van niets weten, van niets willen en kunnen
weten. Hoe anders de vlinder die op een
warme steen zich in de zon wil spreiden
en van zijn zwarte, rood met wit gestipte vleugelvlakken
geniet. Wie weet, weet hij, wie weet, maar hij
betekent niets. Zie hem in de wind, hij
ontgaat sprongsgewijs in het luchtige zichzelf
dan, wat zou hij dan nog weten, wat zou
hij dan nog willen zijn.
De schapen echter
stonden gisterenavond alleen te grazen in de wei,
in een groepje wel, maar toch alleen, en één,
misschien een gevoelige kerel, de gevoeligste van hen,
uitte zijn klacht in onafwendbaar, onmiskenbaar
geblaat, avondstondgeblaat. Alsof hij
wist wat hem al sinds de moederschoot was ontgaan.
De anderen deelden zijn verdriet, neerwaarts kijkend
in het gras door hun wollige gedaante.
Anders, geheel anders
het concert der honden. Niet de rondlopende
rakker op het strand, hij zwijgt en loopt een eind,
onwetende hondensport. Maar zij die aan de ketting
een ronde baan moeten graven in het zand,
zonder dat het ooit iets oplevert:
steeds stijgt hun razernij, steeds meer, tot in de scherpte
van hun tanden, in de machteloosheid hunner klauwen
alsof eens een rekening zal worden gepresenteerd.
Ons stijgt het naar de keel al willen wij alleen
de weg vinden verder in het bos, waar wij alleen
een uurtje willen zijn. Nergens in de wereld
zo een intimiteit, zo een stemming als tussen bomen
waardoor de eeuwen een smal pad
kronkelend hebben gegraven, een veelzeggend
zwijgend teken van de doden, de onbereikbaren
die ons liefhebben nochtans.
Jij verdwijnt in mij...
En ik doe daarom iets met de woorden
die nu komen. Jij verdwijnt in mij...
Van waar ben jij gekomen? Waarvan leefde jij
in mij? Een veld zie ik, daarachter nog
een boomgaard en bloemen ginder ver,
misschien bereiken wij de moestuin nog.
Misschien.
Wilbert Lambrechts, WIE JIJ OOK MOGE ZIJN, p.6-7 Berchem, 2000. Cassette Bart Casteleyn.
Bart Casteleyn, ambachtelijk boekbinder, stierf op 29 juli jl., 52 jaar oud.

0 Comments:
Een reactie posten
<< Home