IN BRABANT MET ISADORA

Blinde wolken trachten wij te zien
bij het einde van de strenge zon:

de nacht begint altijd als horizon
(dus ook vandaag). De aarde daarbij

omgeploegd in voren, de kruinen kaal
waaronder echter 't pralend graf,

't toenemend kleurenaantal van
een herfstblad dat novemberder wordt.

Daar dwalen wij, ons zangeresje
op de rug, dat paard en ezel roept.

Onze wil is groot terwijl zij slaapt,
onze wil is groot zolang hij slaapt

en wegwandelt hertogelijk, wit
van kathedralen tegen hemelsblauw,

standhoudend tegen ruïnes
van stilte in het heremietenbos.

Holle wegen van heuveldorpen:
daar zien wij tussendoor de schaduwdreven.

WILBERT LAMBRECHTS,
Distichon of de sporen van dag en nacht
Antwerpen, 2008

n.a.v. een wandeling van Brussel (Sint Michiel)
naar Villers-la-Ville