RUST

Nu geen verder meer dan de horizon die stilblijft
In zijn lijnen, in zijn spreken zacht en zwijgen tegelijk

Nu enkel deze cirkel even onder een afdak van hoge linde
Terwijl de zon in zichzelf een hitte toe mag schijnen

(via de velden, de beken, de schedels van bomen,
de wegen op en neerwaarts in het dampende asfalt,

een zomeraanbieding gratis en voor niets). Nu enkel
hier dit donkere verblijf en slapen even en langzaam luidop

lezen over langgeleden oorlogen en vrede terwijl
aan de takken al het kindje hangt, bengelend in haar wieg

de toekomsten nog ver vooruit en enkel in het nu daar
staan te grazen ezels, gras van nu, gras van tegenwoordig

en van heden, even pas geboren ezel wezen samen
in dit lindenuur met vrouw en boek en kind

uit:WILBERT LAMBRECHTS,
DISTICHON of de sporen van dag en nacht
Antwerpen, 2007