VROEG IN DE WINTER

ik kan de ochtenduren aan
het niemand zijn en toch bewegen

in dit huis verborgen achterkamer
in dit lichaam een ogenpaar, een steen

wanneer is het gedaan, komt dan
zelden in mij op en ik begin altijd wel

ergens aan, het licht stapelt woorden op,
de tijd komt aan en weegt niet meer

iemand laat moeiteloos los
en kijkt tegen de sterren aan

kijkt zo even tegen het sterven aan.

WILBERT LAMBRECHTS,
23 december 2009