THEODOR IRIKS

voor esther en ben

van de geboortetijd
kent niemand het precies
begin, het uur, de duur

zo in de wintermaand dit jaar
bij plotse sneeuwinval
de stad lag meer dan lam

in 't donker blij moment
van overgang, van einde en
begin, ben jij geschenk

van god eensklaps het leven
in gekropen naar je vader, moeder
(nog wel als eerst geboren zoon)

de plaats een hoge zolderkamer
van een oude stad die in het wit
zichzelf als ogenblik en eeuwigheid hervond

en niemand wist ervan
(elk kind verbaasd aan 't raam:
dààr een begin én uur én duur!)

eerst toen 't voorbij was
ging 't gerucht de kleine we-
reld rond: net over 't middaguur

scheen plots een zon
en jij brak werelden, een nieuwe zin
klonk op voortaan, een wereldtaal,

in stilte gloorde gouden horizon
ons plots geluk, de datum en de voornaam
van jouw durf om te bestaan



WILBERT LAMBRECHTS
17 december 2009