ELOGE DE LA MARCHE

Hoe snel zal weer de weg niet zingen
terwijl wij langs de weiden gaan.
Steeds hoger op z'n steile baan
begint de zon 't onzichtbaar klimmen.
Bij iedere pas gaat in de verte
de horizon ons zacht omarmen
en toont het zaligste erbarmen
met vogels, bomen op de erven,
met herten in het bos en velden
die stralend vol van koren staan.
Wie niets meer heeft, kan gaan
tot waar de godenwoorden gelden:
wij lopen heuvels op en af
van bij de wieg tot aan het graf.

Wilbert Lambrechts,
eerder gepubliceerd in De Nieuwe Queeste, herfst 2005