DAGLOON

De dagen die daarboven bloeiden
waren steeds het dubbele waard.
Als ik mij ’ s morgens schoeide
om ’ s avonds laat mij bij de haard
Teruggekeerd te kunnen wentelen
in hoe mijn wandeling was geweest,
Voorvoelde ik al de toppen tintelen.
Hun stilte lokte mij nog ’ t meest
in ‘ t gras met potlood en papier
Nadat ik lang de weg verloor.
De zon scheen tot een uur of vier
langs deze kant. Ik zocht haar spoor.
Beneden lag het eindeloze meer
te wachten op mijn wederkeer.


Wilbert Lambrechts, DE VOGELS VAN ORPHEUS, p.119
uitgeverij Het Zand, Antwerpen, 2002

Het meer waarvan sprake is in DAGLOON en in SAN BENEDETTO IN VAL PERLANO en in MONTE BREGAGNO is, zoals in alle andere gedichten van Wilbert Lambrechts, het Italiaanse Comomeer.