MONTE BREGAGNO

Al heel de tijd dat ik hier kom, heb ik
gedroomd reeds van de hoogte die zijn kroon
spant boven ’ t dorp: de witte berg
die boven ’ t bos uitstijgt, de steil gewelfde
vlakte waar geen mens meer woont.
Je komt er moeizaam voorwaarts nog,
nadat je klom en klom. Het laatste huisje
dat alleen nog ergens staat, is telkens een
bewijs van ernst en samenhorigheid
aan gindse grens van leven en van
eenzaamheid. Dan volgt er nog een spoor
van aarde door het groene, gele gras,
het urenlang begane smalle pad.
Het lago in de diepte, rondom bergen zat.


Wilbert Lambrechts, De Spreuk van Pianello, p. 25
Antwerpen, 2003