PURE TIJD

Kort voor de avond valt en ’ t duister wordt
een wandeling te maken langs het water
aan het stille strand, de wolken te zien
dralen bij de berg van gindse overkant waar na
een tijd het licht in huizen dan de nacht ontsteekt,
terwijl mijn passen zich nu keren langs een pad
door ’ t hoger wordend gras het dorp
weer in (geen mens kom ik zo laat nog tegen hier),
betekent blootgesteld te zijn aan pure tijd
die nooit meer, met geen macht te breken is
en toch zo licht vergeten wordt daarna, als dan
het nieuws weer door het huis geslingerd wordt,
of zaken gaan weer bij hoogdringendheid
dat andere voor. Besef vannacht je diepste spoor.


Wilbert Lambrechts, DE SPREUK VAN PIANELLO, p. 21
Antwerpen, 2003