SNEEUW

Sinds gisteren zijn de bergen met hun eerste sneeuw
bedekt. Je bent ernaar gaan kijken aan het meer.
Een donkere berg is deels spierwit geworden.
Aan de hellingen liggen overgangen gestapeld op elkaar :
een rossig bruin met oude stippen groen erin.
De lucht bestaat uit wolken waartussen ergens
zon moet zijn en, meer nog, licht. Een kraaien-
school neemt de volle, hoge ruimte in,
zonder goed de richting aan te houden.
Ze zijn ook zeker met een honderdtal. Telkens
gaat de speurtocht heen en weer.
Opnieuw komt alles in dit landschap
tot zijn recht. Dankzij die eerste sneeuw.
En niets is zo somber dat het te zwaar wordt
om te dragen.

WILBERT LAMBRECHTS,
Wie jij ook moge zijn,
Monologen uit Pianello 1997,
Berchem 2002