WATER, ZOUT EN AS

voor Thomas Van Alstein, °30/11/2007

meer dan halverwege op het pad van as
komen wij je nu als waterling,

als sterrenkind en hemelsbode tegen
en als we in je ogen kijken, wend jij ons om

en ach, wij bedelen, wij bedelen om het zout
van wie diep binnen in je lacht,

wij stamelen reeds bij wie zo godgelijk
geboortelicht nog vat, verweg uit oceanen

van voorkindertijd. Hoezeer verzuchten
wij onopgemerkt, maar zoals ze zeggen

vroom: breek in ons altijd opnieuw ons water,
verstuif de as die onze ogen vierkant sluit

en strooi - nu en altijd en in der eeuwen!-
het zout in onze diepste wonde, de zelfverzonnen

dood die ons van 't lichterlaaie leven scheidt!

WILBERT LAMBRECHTS
DISTICHON of de sporen van dag en nacht
Antwerpen, 2 maart 2008