EEN NIEUWE GREEP

de speeltuin van de zomer leeg en verlaten
en bomen die zich afvragen hoe het dit jaar zit

met het afvallen der eerste blaren.
hoe kan de tijd zich zo zitten vervelen.

de druiven eisen wel hun juiste sterren bij de oogst,
olijven willen knoestiger nog hun stammen,

maar toch, voor je het weet is daar 't moment
waarop je denkt was dit nu niet de stilteminuut

voor wie deze zomer te jong was om te sterven
en toch het onweer werd ingejaagd

of -het ongehoorde klinkt nu nog zeer luid-
de kogelregen van een zwijn? duurt die stilte niet voorgoed?

misschien wil daarom nu de zon die aan herpakken toe is,
september ingaan met glans op onze dagen, tikkeltje beschaamd,

het licht dringt tot midden in de kamers door waarin
wij schrijven, we houden onze woorden vast.

we wandelen ermee tot in de herfst die komt,
we willen wijs zijn, maar kennen niets en willen weten.

ergens ligt het voor het grijpen.


WILBERT LAMBRECHTS
1 september 2011