EERSTE (EN LAATSTE) GEDICHT VAN DE ZOMER

Zou je het woordje herfst
nog durven of mogen gebruiken,
jij die bijna winters bent
en die 's zomers je nauwelijks
hebt mogen of durven ontbloten?
(Op lente je beroemen is flauw,
dat kon ooit bijna iedereen).

Herfst toch is wat terugkomt
in de schoenen en de regen,
de botte woorden die je bent vergeten,
de hondenblik die niet verslijt
maar overal opduikt in het zwijgen.
Je geeft jezelf plots nog wel een kans
groots te zijn in het vergeefse,
dat is niet flauw en niet goedkoop,
dat spreekt het voorgaande
wellicht tegen of wat er is gedicht

ooit, in de loop der tijden
over herfst en over oude wegen.

WILBERT LAMBRECHTS,
Een nacht in Soulme,
Dinant-Vierve, 10-12/8/2009