STILTE BIJHOUDEN

Ik kan de stilte niet bijhouden
die door de ramen binnenkomt.

Ze dreigt de wolken te verdrijven
die over wegen hangen in het stof.

Maar net voordat het donker
de beelden afsluit en verbergt,

het onweer openbarst, tracht ik
haar nog te vatten bij haar slippen

en roep in mij haar woorden wakker.

WILBERT LAMBRECHTS
DISTICHON of de sporen van dag en nacht.
Antwerpen 2008

ALS DE ZANGER STERFT

Wat gebeurt er als de zanger
sterft? Het is niet niets,

het is het trage wisselen
van couplet en melodie, het vallen

in een goddelijk mineur,
het is het ogenblik waarop,

het is de stilte die bereikt.

Wat gebeurt er zanger
met uw lied dat meer dan zwijgt

als gij uw ogen sluit?
Het is beslist niet niets.


WILBERT LAMBRECHTS,
DISTICHON of de sporen van dag en nacht.
Antwerpen, november 2008

IN BRABANT MET ISADORA

Blinde wolken trachten wij te zien
bij het einde van de strenge zon:

de nacht begint altijd als horizon
(dus ook vandaag). De aarde daarbij

omgeploegd in voren, de kruinen kaal
waaronder echter 't pralend graf,

't toenemend kleurenaantal van
een herfstblad dat novemberder wordt.

Daar dwalen wij, ons zangeresje
op de rug, dat paard en ezel roept.

Onze wil is groot terwijl zij slaapt,
onze wil is groot zolang hij slaapt

en wegwandelt hertogelijk, wit
van kathedralen tegen hemelsblauw,

standhoudend tegen ruïnes
van stilte in het heremietenbos.

Holle wegen van heuveldorpen:
daar zien wij tussendoor de schaduwdreven.

WILBERT LAMBRECHTS,
Distichon of de sporen van dag en nacht
Antwerpen, 2008

n.a.v. een wandeling van Brussel (Sint Michiel)
naar Villers-la-Ville