TWAALF NACHTEN

Twaalf nachten tracht ik een voor een
bij een te vinden langs een weg

van vrienden, stilte om botanica,
sterren die verdwijnen in de maan.

Twaalf nachten kan ik een voor een
in lengte voelen slapen om mij heen

buiten, binnen, bij de poorten
of in velden, door de kromste stegen,

langs de kilometersverre autostrade
(doof daar de lichten nu maar snel).

Dan gaan de goden dieper dalen
dan de bodem van een ziel en, mensenlief,

dan springen wonden open als woorden
van een lied dat ook de dwaas nog verstaat

(omdat er weerom liefgehad wordt op de maat
van ogenblikken, van smelten tot verlies).

Twaalf nachten waarin ik geen oorlog lijd
maar vurig vechten de vonken om hun kreet

terwijl ik langs het donker glijd.

WILBERT LAMBRECHTS,
DISTICHON of de sporen van dag en nacht.
Antwerpen, 2008

MIDDAGSLAAP

Slechts een minuut of tien
vijftien ga ik droomloos wonen

op de bodem van mijn namiddag
terwijl terrassen verder bloesemen,

luchten ijverig overgaan, wolken stil
vertellen van werelden die beneden

te wachten staan, kinderen spelen,
honden losjes bij de bosjes wentelteven.

Wie weet waarnaartoe vogels vliegen
terwijl mijn duiven duiken naar dichtbij.

Alles is oneindig samen
op die afspraak van afwezigen

waar ik droomloos inbreek
op de tijd en wonderfluister in het niets.

WILBERT LAMBRECHTS
DISTICHON of de sporen van dag en nacht
Antwerpen, 2008