WOLKEN IN DE BLINDESTRAAT

eenzaamheid achter voor eeuwig gesloten ogen
verwaait tot zinnen die de zinnen openleggen
die zo helder kijken in de dingen
tot het gezichten zijn

ik heb tenminste wat verloren
en zo ben ik jou het meest nabij
kijk niet naar mijn schoenen
het rasse tikken op de stenen
want dan bereik je nooit de overzij

hoor terwijl de bloemen spreken van de luchten
volg hun ademtochten diep in mij
weet de wolken berggedaanten liegen
met hun licht aan zilverzij en blauw

ruik 's nachts de sterren in de straat
als zij gaan dansen in hun grootsteedse maat
wij zijn de perfecte zwervers liggend in één hand
want we hebben onmiskenbaar hetzelfde verloren

ergens in het zand van het strand
daar staan, wachten, luisteren en horen wij
tot we het meest nabij gedichten zijn.

WILBERT LAMBRECHTS
ongebundeld 2009
n.a.v. Het oog in een wolkje melk,
Poëzieavond 19 mei 2009