DICHTERS

Het liefste heb ik de dichter waar hij leeft
In eigen stad, in eigen vergeten straat

En in het zacht ontdubbeld nu, deze bezitloze
Spanne van vergetelheid en begin,

zelfs in dit dorp. Het liefste de dichter waar

Hij leeft en loopt langs het smalste pad
Van meerdere dagen, met peilloze zon

Of beginnende regen, hij loopt en laat
Zich vangen in beelden van dichters,

In de grenzen van zijn, voorlopig, vluchtig,
ze wijken. Hij leeft, desnoods bij Homerus,

Dante en Shakespeare , bij wijze van jij, zij, wij en ik,
maar dichter in de scherpte van een blik.


WILBERT LAMBRECHTS, DISTICHON of de sporen van dag en nacht.
Antwerpen, 2007

SICILIE

Het binnenland is veilig en heeft alles
in de gaten als wij langskomen te voet

van kust naar kust zovele bergen,
zovele tempels nog onzichtbaar,

zoveel water dat groen uitslaat in de zon,
zoveel spel van woord en wederwoord

in de theaters van weleer, wij horen ze van ver,
vragen eerst wel opnieuw het koren aan de grond

want wij waren er ooit al bij als kinderen
en willen het bewaren voor zoveel later

nu jij en ik de kansen keren, homeros delen,
de weg ontrafelen, besprenkelen voorgoed.


WILBERT LAMBRECHTS, DISTICHON of het spoor van dag en nacht.